Hip-hop elity czarnych raperów (od 50 centa, po Snoop Dogy Dog czy Dr Dre) projektuje kobietę jako seksualną maskotkę, która ma zmysłowo tańczyć w bikini. Taki wizerunek czarnej kobiety jest powtórzeniem rasistowskiego stereotypu black women jako Jezebel lub Saphire – dziwki, zawsze i wszędzie gotowej na seks. Tak czarny hip-hop powtarza rasistowskie stereotypy. Pozornie, tak naprawdę chodzi o zaszokowanie Białego, oburzenie go niemoralnym prowadzeniem się Pimpa (alfonsa) i Ganstera. Rasizm jest kluczową treścią kultury amerykańskiej. Tożsamość amerykańskiego Białego kształtowała się na opozycji wobec Czerni. Afroamerykanie nie zawitali do Ameryki gnani nadzieją na lepsze życie, tak jak inni imigranci. Zostali przymusowo sprowadzeni na kontynent jako darmowa siła robocza z Afryki. Sytuacja Afroamerykanów to pasmo walki o udowadnianie swojego człowieczeństwa zaprzeczonego przez niewolnictwo, epokę linczów, segregację rasową, po obecne wykluczenie ekonomiczne. Różnice ekonomiczne w Stanach pokrywają się z podziałami rasowymi. Powiecie, że to dlatego, że Czarnym się nie chce pracować. To kolejny stereotyp, który ma stygmatyzować Czarnego jako niedorosłego do amerykańskiej demokracji.  Inaczej żyje się w Stanach z piętnem potomka niewolnika. Można robić sztukę, ale tylko swoją, nie-białą. Jeśli biała muzyka jest melodyjna, czarna będzie rytmiczna, jeśli biała sztuka jest duchowa, czarna ta będzie cielesna.  Rap ma potencjał polityczny, jest częścią Black Power.

      Czarne kobiety też mają rap. Rap o seksie i seksiźmie. Dziewczyny, nie wstydźcie się, mówić, robić sztukę, gril power. Najpierw pojawiły się Queen Latifah, Salt’n’Pepa, bojowa Sister Souliah. Potem były hiper seksowne Lil Kim i Foxy Brown, uznana szeroko artystka i producentka Missy Eliot. Podczas gdy macho raperzy popisywali się swoimi zdobyczami i jurnością, one zaczęły robić to samo. Uczyniły fetysz z męskich genitaliów. Stały się bardziej radykalne niż białe feministki z elitarnych uniwersytetów. Przejęły stereotyp Jezebel i przepisały go, tak jak homoseksualiści postąpili z określeniem „queer“. Reakcją na seksizm i uprzedmiotowienie nie jest rezygancja z seksu, z pornografii, tylko zmiana relacji władzy, zmiana autora przedstawienia. Pornografia zawsze była blisko hip-hopu jako zjawiska podziemnego, nieprzyzwoitego, używającego wulgarnych określeń, cenzurowanego. Rap goes porn. Porn goes rap. Bang. Bang.